З успамінаў Ганны Антонаўны Родзік  (Засценчык)

 – Сярод забітых і спаленых магла быць і я. Разам з іншымі была я палонніцай таго гумна. Калі ў двары раздаліся аўтаматныя чэргі – гэта забівалі мужчын, мама крыкнула, гледзячы на мяне і маю пляменніцу Владзю: “Ратуйцеся!”. Мы з  малышкай кінуліся ў загарадку з мякінай. Тут над нашым сховішчам прасвісцелі кулі. Праз некалькі хвілін усё сціхла. Наступіла мёртвая цішыня. У паверхні парахавым дымам. У галаве прамільгнула: “Трэба бегчы”. Выскачыла з гумна. Убачыла маму, якая абхапіла рукамі ўнука, побач – лужына крыві. Яны былі мёртвымі. Мы кінуліся ў выратавальны лес. А маленькая пляменніца ўсё плакала і пыталася: “Чаму мы пакінулі бабулю?”. Не разумела, бедная, што бабулю яна больш ніколі не ўбачыць.

З успамінаў Франца Антонавіча Родзіка:

 – У той дзень мы знаходзіліся ў лесе недалёка ад хутара, сядзелі ў засадзе. Здалёк даносіліся выстралы, было трывожна, ніхто не ведаў, што здарылася. Бачым, бяжыць сястра з пляменніцай і свішча па-ўмоўленаму, я адклікнуўся. Пайшоў ёй насустрач і пытаюся: “Аня, што здарылася, за табой няма фашыстаў?”. “Няма, –  адказала яна,  –  няма! Маму, мамачку…” і я ўсё зразумеў.

З успамінаў Юзэфа Юзэфавіча Клімашэўскага:

  – Я ў дзесяцігадовым узросце, у кастрычніку 1943 года, застаўся без маці і бацькі, трох братоў і дзвюх сясцёр. Сам пры расстрэле быў паранены ў руку, раздрабіла вялікі палец. Маці, падаючы, прыкрыла мяне сваім целам. Затым я схаваўся ў мякіне. Не памятаю, як я ўвесь акрываўлены трапіў да сваёй цёткі ў вёску Дзеткі.

З успамінаў Ганны Антонаўны Родзік  (Засценчык)

 – Сярод забітых і спаленых магла быць і я. Разам з іншымі была я палонніцай таго гумна. Калі ў двары раздаліся аўтаматныя чэргі – гэта забівалі мужчын, мама крыкнула, гледзячы на мяне і маю пляменніцу Владзю: “Ратуйцеся!”. Мы з  малышкай кінуліся ў загарадку з мякінай. Тут над нашым сховішчам прасвісцелі кулі. Праз некалькі хвілін усё сціхла. Наступіла мёртвая цішыня. У паверхні парахавым дымам. У галаве прамільгнула: “Трэба бегчы”. Выскачыла з гумна. Убачыла маму, якая абхапіла рукамі ўнука, побач – лужына крыві. Яны былі мёртвымі. Мы кінуліся ў выратавальны лес. А маленькая пляменніца ўсё плакала і пыталася: “Чаму мы пакінулі бабулю?”. Не разумела, бедная, што бабулю яна больш ніколі не ўбачыць.

З успамінаў Франца Антонавіча Родзіка:

 – У той дзень мы знаходзіліся ў лесе недалёка ад хутара, сядзелі ў засадзе. Здалёк даносіліся выстралы, было трывожна, ніхто не ведаў, што здарылася. Бачым, бяжыць сястра з пляменніцай і свішча па-ўмоўленаму, я адклікнуўся. Пайшоў ёй насустрач і пытаюся: “Аня, што здарылася, за табой няма фашыстаў?”. “Няма, –  адказала яна,  –  няма! Маму, мамачку…” і я ўсё зразумеў.

З успамінаў Юзэфа Юзэфавіча Клімашэўскага:

  – Я ў дзесяцігадовым узросце, у кастрычніку 1943 года, застаўся без маці і бацькі, трох братоў і дзвюх сясцёр. Сам пры расстрэле быў паранены ў руку, раздрабіла вялікі палец. Маці, падаючы, прыкрыла мяне сваім целам. Затым я схаваўся ў мякіне. Не памятаю, як я ўвесь акрываўлены трапіў да сваёй цёткі ў вёску Дзеткі.

З успамінаў Ганны Антонаўны Родзік  (Засценчык)

 – Сярод забітых і спаленых магла быць і я. Разам з іншымі была я палонніцай таго гумна. Калі ў двары раздаліся аўтаматныя чэргі – гэта забівалі мужчын, мама крыкнула, гледзячы на мяне і маю пляменніцу Владзю: “Ратуйцеся!”. Мы з  малышкай кінуліся ў загарадку з мякінай. Тут над нашым сховішчам прасвісцелі кулі. Праз некалькі хвілін усё сціхла. Наступіла мёртвая цішыня. У паверхні парахавым дымам. У галаве прамільгнула: “Трэба бегчы”. Выскачыла з гумна. Убачыла маму, якая абхапіла рукамі ўнука, побач – лужына крыві. Яны былі мёртвымі. Мы кінуліся ў выратавальны лес. А маленькая пляменніца ўсё плакала і пыталася: “Чаму мы пакінулі бабулю?”. Не разумела, бедная, што бабулю яна больш ніколі не ўбачыць.

З успамінаў Франца Антонавіча Родзіка:

 – У той дзень мы знаходзіліся ў лесе недалёка ад хутара, сядзелі ў засадзе. Здалёк даносіліся выстралы, было трывожна, ніхто не ведаў, што здарылася. Бачым, бяжыць сястра з пляменніцай і свішча па-ўмоўленаму, я адклікнуўся. Пайшоў ёй насустрач і пытаюся: “Аня, што здарылася, за табой няма фашыстаў?”. “Няма, –  адказала яна,  –  няма! Маму, мамачку…” і я ўсё зразумеў.

З успамінаў Юзэфа Юзэфавіча Клімашэўскага:

  – Я ў дзесяцігадовым узросце, у кастрычніку 1943 года, застаўся без маці і бацькі, трох братоў і дзвюх сясцёр. Сам пры расстрэле быў паранены ў руку, раздрабіла вялікі палец. Маці, падаючы, прыкрыла мяне сваім целам. Затым я схаваўся ў мякіне. Не памятаю, як я ўвесь акрываўлены трапіў да сваёй цёткі ў вёску Дзеткі.